«Ποίηση, το ξεβράκωμα της ψυχής»
Πρώτα απ’ όλα η Πάολα είχε αρχίδια. Προλαβαίνω όσους σπεύσουν να με εγκαλέσουν για ομοφοβικό σεξισμό, πληροφορώντας τους ότι η ίδια απολάμβανε να τ’ ακούει. Δεν το έκρυψε, άλλωστε, ποτέ. Δεν ήταν η πρώτη τραβεστί –άγνωστοι τότε οι όροι τρανς ή ΛΟΑΤΚΙ+– που κατέφευγε στα άκρως ανεκτικά και εξεγερμένα Εξάρχεια περί τις αρχές του ’80. Η παρουσία της, ωστόσο, προκάλεσε αίσθηση με το καλημέρα, όχι μόνο γιατί δεν μασούσε στο κράξιμο. Πλήρως απενοχοποιημένη για τη σεξουαλική της ταυτότητα, μπορούσε να κατατροπώνει με αιχμηρό χιούμορ όσους την αντιμετώπιζαν με εχθρότητα και ειρωνείες.
Ανήσυχο πνεύμα και πολιτικοποιημένη στο έπακρο, έγινε γρήγορα αναγνωρίσιμη φιγούρα του αναρχοαυτόνομου χώρου. Μιλούσε με την ίδια ευκολία για τις σκοτεινές νύχτες στις εσχατιές της Συγγρού, όπου έκανε πιάτσα, και το «Καπιταλισμός και σχιζοφρένεια» του Φελίξ Γκουαταρί. Πάντοτε πρώτη αλυσίδα σε άγριες πορείες της εποχής, δεν κώλωνε στις τσαμπουκαλεμένες συγκρούσεις με τα ΜΑΤ. Το 1982 μετέτρεψε τις εκδηλώσεις αποδοκιμασίας απέναντι στους ομοφυλόφιλους σε περιοδικό. Το «Κράξιμο» εκδιδόταν από εκδιδόμενη, όπως της άρεσε να λέει, έντεκα συναπτά χρόνια. Θεματολογία του, οι διεκδικήσεις της γκέι κοινότητας και τα αιρετικά κινήματα δίπλα σε συνεντεύξεις σημαντικών διανοουμένων και προκλητικές φωτογραφίες γυμνών αγοριών.
Ο Γιώργος Χρονάς από τις εκδόσεις «Σιγαρέτα» της «Οδού Πανός» τύπωσε το 1985 το «Σαλτάρισμα», την πρώτη ποιητική της συλλογή που έμελλε να ’ναι η τελευταία. Το γιατί εξηγεί η ίδια: «Είναι πολύ επώδυνο το να γράφεις ποίηση. Είναι το ξεβράκωμα της ψυχής σου, πρέπει να υποφέρεις. Δεν το ξανάκανα. Βιώνεται μόνο με μοναξιά, λύπη και θάνατο. Χαρούμενη ποίηση δεν είναι δυνατόν να υπάρξει. Δεν ξαναγράφω. Μιζέρια. Μου αρέσει ο Καβάφης. Αυτός ο πονεμένος ερωτισμός μόνο από γκέι μπορεί να βγει».
Λοξοκοιτάζει εσαεί στο περιθώριο το επίσημο βιογραφικό της Πάολας Ρεβενιώτη. Πολυσχιδής προσωπικότητα. Εμβληματική ακτιβίστρια ΛΟΑΤ, εκδότρια, δημοσιογράφος, ποιήτρια, εικαστική καλλιτέχνις και κινηματογραφίστρια, υπήρξε υποψήφια βουλεύτρια με τους Οικολόγους Εναλλακτικούς και το ΜέΡΑ25. Την κατευοδώνω με αποσπάσματα από αφιερωμένο στο «Κράξιμο» ανεπίσημο ποίημα της Κατερίνας Γώγου: Λαδερά στο πλαστικό Ακομινάτου/ έξω απ’ την πόρτα Αύγουστος/ άσπρες σαν πανί οι πουτάνες/ 40 υπό σκιάν 4 η ώρα μεσημέρι./ Ανοίγουνε τα μπούτια μοναχά τους/ σαν ψόφια μύδια/ γέμισ’ ο κόσμος χρωματιστά βρακιά/ Πακιστανούς ντετόλ κουτσές ρουφιάνες/ κι αδερφές μ’ ενέσεις στα βυζιά/ γεμάτες καρκινώματα./ Γέμισ’ ο δρόμος/ ξετιναγμένες σάλπιγκες και πεταμένες μήτρες/ τουμπάνιασε η κοιλιά/ απ’ άχρηστα σπέρματα/ – δεν πιάνονται παιδιά εδώ/ δεν πιάνεται τίποτα από πουθενά/ […]
Αγανακτισμένοι Πολίτες/ και θρησκευτικοί παράγοντες τα βρήκανε./ Οργανωθήκανε. Αγόρασαν μπιτόνια. Και βενζίνα./ Θα σας καταβρέξουν. Θα σας κάψουνε λέει./ Σα τυφλοπόντικες λέει./ Κλούβες με κωλομπαράδες αστυνομικούς./ […] Εδώ καίμε τις μάγισσες./ Γαμάμε τις πουτάνες./ […] Περούκες καραφλές μελανιασμένες ρόγες/ εξώσεις σφίγγουν τα μαλλιά και το λαιμό/ δένουνε χέρια και πόδια στα κρεβάτια/ εσάς και εμάς μαζί/ ο τρόπος κι η ταρίφα αλλάζει/ ο τόπος και το όνομα αλλάζει. Στη Λάρισα 40 βαθμοί/ εδώ στο σταυρό ο ήλιος.
