Ομπράντοβιτς: «Αυτοί είναι οι αγαπημένοι μου παίκτες» – Τι είπε για Διαμαντίδη και Μπογκντάνοβιτς
Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς επέστρεψε στον Παναθηναϊκό, την ομάδα με την οποία κατέκτησε πέντε από τα εννέα ευρωπαϊκά του τρόπαια που του χάρισαν το προσωνύμιο «Άρχοντας των Δαχτυλιδιών». Πλέον θα βρεθεί σε γνώριμα για τον ίδιο λημέρια για να επαναφέρει το «τριφύλλι» στην κορυφή.
Η EuroLeague ετοίμασε ένα εξαιρετικό video με τον Ομπράντοβιτς να αναφέρεται στους πέντε παίκτες οι οποίοι αποτέλεσαν «σήμα κατατεθέν» της τεράστιας προπονητικής του καριέρας, σε μια συνέντευξη που φυσικά είχε… άρωμα Παναθηναϊκού και όχι μόνο. Πιο συγκεκριμένα ξεχώρισε τους Ντέγιαν Μποντιρόγκα, Μάικ Μπατίστ, Δημήτρη Διαμαντίδη, Έκπε Ούντο και Μπόγκνταν Μπογκντάνοβιτς.
Περήφανος για όλους τους, είναι παιδιά μου…
Για τον Ντέγιαν Μποντιρόγκα: «Ήταν ένας από τους πιο ήρεμους παίκτες. Σε κάθε στιγμή του αγώνα καταλάβαινε την κατάσταση και ήξερε τι έπρεπε να κάνει. Ήταν ψύχραιμος και βοηθούσε και τους υπόλοιπους παίκτες να νιώθουν άνετα και να τον εμπιστεύονται. Για εμένα ως προπονητή ήταν πολύ πιο εύκολο όταν βρισκόταν στο παρκέ, γιατί όταν η μπάλα ήταν στα χέρια του ένιωθα πραγματικά πολύ καλά».
«Ήταν ένα απίστευτο Final Four (σ.σ: Αυτό του 2002). Πριν από τον αγώνα με την Μπολόνια είχαμε πρόβλημα με έναν ψηλό που τραυματίστηκε και έπρεπε να βρούμε τρόπο να παίξουμε. Βάλαμε τον Μποντιρόγκα στο “3”, τον Αλβέρτη στο “4” μαζί με έναν ψηλό και τελικά όλα πήγαν καλά. Απέναντί μας είχαμε μια Μπολόνια είχε έξι παίκτες που αργότερα έπαιξαν στο NBA, ανάμεσά τους και ο Μάνου Τζινόμπιλι. Είχα όμως και εγώ τον Κουτλουάι και τον Τζόνι Ρότζερς, σπουδαίους χαρακτήρες και σπουδαίους παίκτες».
Για τον Μάικ Μπατίστ: «Ήταν, πιστεύω, ο πρώτος ξένος αρχηγός στην ιστορία του Παναθηναϊκού. Όταν τον αποκτήσαμε πιστεύαμε ότι η φυσική του θέση ήταν το “4”. Μετά από περίπου έναν μήνα συνεργασίας καταλάβαμε ότι έπρεπε να αλλάξουμε κάτι. Στις προπονήσεις αρχίσαμε να τον χρησιμοποιούμε ως “5”, ως κανονικό σέντερ, και μετά όλα είναι ιστορία. Ήταν ένας από τους καλύτερους, ένας από τους καλύτερους όλων των εποχών».
Στις ομάδες μου παίζαμε πολύ pick and roll. Είχε όλα όσα χρειάζονται για αυτό το παιχνίδι. Ήξερε πότε να κόψει προς το καλάθι, πότε να ανοίξει προς τα έξω, πώς να αλλάξει τη γωνία του σκριν και πότε να το επαναλάβει. Δούλεψε εξαιρετικά. Ο Διαμαντίδης, ο Γιασικεβίτσιους, ο Σπανούλης και ο Καλάθης τον εμπιστεύονταν, γιατί το σημαντικότερο ήταν ότι έβαζε εξαιρετικά σκριν. Μετά από αυτό, η συνέχεια ήταν πολύ εύκολη για εκείνον.
Για τον Δημήτρη Διαμαντίδη: «Ήταν ομαδικός παίκτης. Έκανε όλους γύρω του όχι μόνο καλύτερους παίκτες αλλά και καλύτερους ανθρώπους. Ήταν ηγέτης σε κάθε κατάσταση και παράδειγμα του τι σημαίνει πραγματικά καλός συμπαίκτης. Το μόνο “πρόβλημα” που είχα μαζί του ήταν ότι μερικές φορές έπρεπε να τον πιέζω να γίνει πιο επιθετικός. Αυτός όμως ήταν ο χαρακτήρας του. Του άρεσε να πασάρει, δεν ήταν κάποιος που είχε εμμονή με το σκοράρισμα. Ως άνθρωπος ήταν αδύνατο να είναι καλύτερος και ως παίκτης επίσης».
Για τον Έκπε Ούντο: «Ο Ούντο ήταν πολύ ιδιαίτερη περίπτωση. Στις προπονήσεις ήταν τεμπέλης, αλλά μόλις ξεκινούσε το παιχνίδι πέντε εναντίον πέντε άλλαζε εντελώς. Ήταν απόλυτα συγκεντρωμένος, όπως θα ήθελα να είναι όλοι οι παίκτες μου.
Καταλάβαινε τα πάντα. Αρκούσε να του εξηγήσεις μία φορά τι θα κάναμε στην επίθεση ή στην άμυνα και το εφάρμοζε αμέσως. Ήταν κάτι πραγματικά εντυπωσιακό. Μαζί με τον Βέσελι μάς έκαναν την καλύτερη αμυντική ομάδα της EuroLeague, έχοντας παράλληλα και την ποιότητα να παίξουμε καλό μπάσκετ στην επίθεση.
Με εκείνον στο παρκέ ένιωθες πραγματικά άνετα, γιατί ήξερες ότι θα έκανε ό,τι χρειαζόταν για να βοηθήσει όλους τους υπόλοιπους. Και οι παίκτες ένιωθαν ασφάλεια μαζί του. Ειδικά οι γκαρντ ήξεραν ότι αν τους περνούσε κάποιος αντίπαλος, ο Ούντο θα ήταν εκεί για να προστατεύσει το καλάθι».
Για τον Μπόγκνταν Μπογκντάνοβιτς: «Ο Μπόγκνταν έχει χαρακτήρα. Είναι ένας άνθρωπος που παρακινεί όλους γύρω του να δουλεύουν ακόμη πιο σκληρά. Θυμάμαι ότι όσο ήταν παίκτης μου στη Φενέρμπαχτσε, μετά από κάθε προπόνηση έμενε στο γήπεδο και έπαιζε ένας εναντίον ενός με όλους. Όταν έφυγε για το NBA, ρώτησα τους αρχηγούς της ομάδας τι συμβαίνει και γιατί κανείς δεν παίζει πλέον ένας εναντίον ενός».
Ήταν πάντα πεινασμένος για το επόμενο καλό αποτέλεσμα, για το επόμενο καλό παιχνίδι, για την επόμενη καλή προπόνηση. Πολλές φορές διαφωνούσαμε και τσακωνόμασταν. Όμως στο τέλος καταλάβαινε. Ο Μπόγκνταν ποτέ δεν έπαιρνε αυτές τις συζητήσεις με κακό τρόπο. Προσπαθούσα να του εξηγήσω πολλά πράγματα και γι’ αυτό βρίσκεται σήμερα εκεί που βρίσκεται».
Ο «άρχοντας των δαχτυλιδιών κατέληξε: «Στην καριέρα μου προπόνησα πάρα πολλούς σπουδαίους παίκτες. Θα μπορούσα να προσθέσω άλλους 150 και να μιλάω για αυτούς, γιατί είναι τα παιδιά μου. Είμαι πολύ περήφανος για όλους τους. Το σημαντικότερο δεν είναι οι τίτλοι που κατακτήσαμε μαζί, αλλά ότι συνεχίζουμε να είμαστε φίλοι. Με παίρνουν τηλέφωνο πολλές φορές και ξέρουν ότι μπορούν να υπολογίζουν σε εμένα οποιαδήποτε στιγμή. Και αν χρειαστώ εγώ εκείνους, θα τους καλέσω χωρίς δεύτερη σκέψη».
