Ο Παναθηναϊκός μπορεί να προηγήθηκε κόντρα στην ΑΕΚ με το γκολ του Ανδρέα Τετέι στη Νέα Φιλαδέλφεια, όμως είδε την Ένωση να επιστρέφει και να κάνει την ανατροπή επικρατώντας με 2-1, στο ματς που της χάρισε το πρωτάθλημα.

Οι «πράσινοι» μπορεί να μην βρίσκονταν στη διεκδίκηση του τίτλου, όμως πάλευαν -και παλεύουν- για ένα αξιοπρεπές φίνις στα πλέι οφ της Super League. Προς το παρόν, όμως, αυτό που κατέγραψαν ήταν έναν αρνητικό ρεκόρ.

Συγκεκριμένα, το «τριφύλλι» έχει συγκεντρώσει μέχρι στιγμής μόλις 2 βαθμούς στη διαδικασία, χάρη στις δύο ισοπαλίες με ΠΑΟΚ και ΑΕΚ. Αριθμός που καθιστά αρνητική επίδοση στην ιστορία του Παναθηναϊκού όσο συμμετέχει στα πλέι οφ, είτε σε αυτά που συμμετέχει ο πρωταθλητής, είτε παλαιότερα.

Τη σεζόν 2011-12, οι «πράσινοι» νίκησαν στην 4η αγωνιστική τον ΠΑΟΚ με 2-0 και έφτασαν τους τέσσερις βαθμούς, τη σεζόν 2019-20 είχαν νικήσει την ΑΕΚ στην 4η αγωνιστική με 1-0 ανεβαίνοντας στους τέσσερις βαθμούς, ενώ τη σεζόν 2016-17 ήρθαν ισόπαλοι 0-0 με τον ΟΦΗ, φτάνοντας όμως τους τρεις βαθμούς. Αυτές ήταν οι τρεις χειρότερες χρονιές που ξεπέρασε η αρνητική επίδοση του «τριφυλλιού».

Όταν στην αρχή της σεζόν η ΑΕΚ έψαχνε να βρει τα πατήματά της και ο κόσμος γκρίνιαζε για τις επιλογές του Νίκολιτς σε πρόσωπα και τακτική, έλεγα στο Kontra Channel και τον Real Fm ότι ο Σέρβος χρειάζεται χρόνο και ότι το ταμείο θα γίνει στο τέλος.

Ε, λοιπόν, η Ενωση από χθες το βράδυ είναι πρωταθλήτρια για 14η φορά στην μεγάλη ιστορία της. Ένας πανάξιος τίτλος.

Η ΑΕΚ ήταν η καλύτερη ομάδα της χώρας και κατακτά αυτό που δικαιούται. Άλλωστε, οι 22 σερί αήττητοι αγώνες τα λένε όλα.

Προσωπικά, όμως, θέλω να σταθώ στο πώς διαχειρίστηκε ως κλαμπ τον αποκλεισμό από τον ΟΦΗ στο κύπελλο μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια. Αυτό είναι και το μυστικό της επιτυχίας. Η ενότητα μέσα στην ομάδα και η πίστη όλων ότι στο τέλος θα χαμογελάσουν.

Άλλη ομάδα ίσως να την έπαιρνε από κάτω. Η ΑΕΚ έπεσε, αλλά σηκώθηκε πιο δυνατή.

Οι πάντες πρόσφεραν. Από τον Ηλιόπουλο, τον Ριμπάλτα και τους συνεργάτες τους μέχρι τον Νίκολιτς, τους παίκτες και τον φοβερό κόσμο που στάθηκε δίπλα στην ομάδα του.

Υπήρχαν παιχνίδια που η ΑΕΚ έδειξε ότι πάει να χάσει τον προσανατολισμό της. Τον βρήκε, όμως. Γιατί διαθέτει έναν προπονητή σοβαρό και έμπειρο στον πρωταθλητισμό, αλλά και παίκτες που δεν πρόδωσαν τις αρχές του.

Η ΑΕΚ έβγαλε τη σεζόν χωρίς κλασικό αμυντικό χαφ. Είχε θέματα στα μπακ. Κι όμως και την άμυνά της έφτιαξε και επιθετικά λειτούργησε αποτελεσματικά.

Με τον φοβερό σκόρερ Γιόβιτς, τον Βάργκα με τη… βρώμικη δουλειά και τον Ζίνι να είναι ο κρυφός άσος στα τελειώματα της σεζόν.

Και ασφαλώς με έναν Πινέδα να τον πίνεις στο ποτήρι κι έναν Μαρίν να βγαίνει μπροστά στα δύσκολα.

Όχι ότι ο Κοϊτά πρόσφερε λίγα. Είναι απρόβλεπτος και επιδραστικός. Ακόμα και ο Περέιρα βοήθησε όπως και όταν έπρεπε. Μαζί με τον βιονικό Ρότα, τους φιλότιμους Πήλιο, Πενράις, τους ουσιαστικούς στόπερ Μουκουντί, Ρέλβας και τον κέρβερο Στρακόσα.

Ο κάθε παίκτης ήξερε τον ρόλο του και πώς να τον υπηρετήσει. Γι’ αυτό η ΑΕΚ πάτησε στην κορυφή. Έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο και  κατέκτησε τον τίτλο ολοκάθαρα. Με μαγκιά και υπερηφάνεια.

Ουδείς μπορεί να πει το αντίθετο. Η ΑΕΚ μίλησε μόνο στον αγωνιστικό χώρο και αυτό είναι το πιο σημαντικό για το ελληνικό ποδόσφαιρο συνολικά.